خوف ممدوح بدهکار دانستن خود!
انسان این گونه باشد، خوف داشته باشد از ناچیزی خودش که نکند کاری کنم که در مقابل عظمت پروردگار عالم، ملائکه ی الهی به من بخندند، این هم یکی از خوف هایی مدوح است.
یک خوف دیگر هم هست که دیگر در مقوله ی عبادت نیست، بلکه به مقام خصّیصین و ... می رسد و آن، خوف از ناچیزی خود می باشد. دائم در فکر اوست، خود را در برابر عظمت حضرت حقّ، ذلیل می بیند. یک فعلی از من صادر شود، در مقابل آن که آن قدر باعظمت است و خوب نباشد. مثلاً انسان در یک مجلس بزرگی برود که مرجع تقلیدی، امام راحل، امام المسلمین باشد، خیلی مراقب است که عملی از او صادر نشود که در خورد این مجلس باعظمت نباشد. انسان این گونه باشد، خوف داشته باشد از ناچیزی خودش که نکند کاری کنم که در مقابل عظمت پروردگار عالم، ملائکه ی الهی به من بخندند، این هم یکی از خوف هایی مدوح است.
لذا انسان باید این خوف را داشته باشد و حتّی نسبت به اولیاء خدا هم این گونه باشد. به خصوص نسبت به آقا جان، حضرت حجّت، اصلاً دائم خودش را بدهکار بداند. این بدهکار دانستن خود، خوف ممدوح است، نه طلبکار بودن. اگر یک روزی از امام زمان طلبکار شدیم، از نظام مهدوی طلبکار شدیم، بدانیم خوف ممدوح نداشتیم و خوف های ما آرام آرام غیرممدوح و مذموم می شود.
لذا انسان باید دائم در ذهن خود بگذراند که نکند امام زمان از من راضی نباشد. ما بیش از حد خوشیم. انسان باید دائم در این حال باشد، طوری که اولیاء خدا گاهی آب می شدند و زود پیر می شدند، از این که خوف داشتند نکند آقا جان آن ها را نگاه نکند. نه این که روز به روز فربه شوند، غصه می خورند و این غصه ها غصه های ممدوح است که آقا جان، از دست آن ها راضی هست یا خیر.
امروز که گذشت، چه کردم؟ این ساعات که گذشت، چه کردم، آقا از من راضی است؟ مولا از من راضی است؟ آقا جانم از من راضی است؟ اگر کسی حال داشته باشد که دائم در این فکر باشد، دیگر کاری به دنیا و مافیهای آن ندارد. آن کسی که فکر و ذکرش، آقا جان و مولا هست، فقط می خواهد ببیند که آقا جان، از او راضی است یا خیر، لذا خوف دارد که نکند در مقابل آن عظیم، کاری انجام داده باشم که حضرتش نسبت به آن، حتّی کراهت داشته باشد، چه برسد تنفّر از آن عمل. خوشا به حال آنان که این طور هستند.
السلام علیک، یا مولای یا صاحب العصر و الزمان
عزیزدلم، یاد آقا جان را فراموش نکن، خدا شاهد است اثر دارد، عالم، عالم اثر و مؤثر است. حداقل در هر ساعت، یک دعای سلامتی برای ایشان بخوانید، می خواهید دعای فرج را هم بخوانید، چقدر اثر دارد.
یاد آقا جان باشید. خوشا به حال بزرگان که گاهی بیان کردند (نه این که بخواهند نعوذبالله خودشان را مطرح کنند، بلکه چون مطالبی را می فهمیدند، می خواستند بقیّه را هم در این راه بیاورند) : آیا تا به حال خواب آقا جان را دیدید؟ تا بلند شدید، گفتید: السلام علیک یا مولای یا بقیة الله؟ آیا تا بلند شدی، ناخودآگاه دعای سلامتی یا دعای فرج را خواندید؟ یا این که ما اصلاً روزمان طور دیگری است. روزی که به نام آقا نباشد، به قول اولیاء خدا، خدا آن روز را نیاورد.
السلام علیک، یا مولای یا بقیة الله
- وبلاگ بهزاد پورحسین
- بازدید: 1051
- 2